Wachtend op de lente...

Onlangs viel er een envelop op deurmat met een bijzondere afzender: de groothertog van Luxemburg. Met een beperkt Frans vocabulair was duidelijk op te merken dat mij, tot mijn groot genoegen, een 1 jaar lang geldig klimvergunning was verleend voor Luxemburg.

Waarom Luxemburg? Op drie-en-een-half uur rijden ligt daar één van de laatste pareltjes uit de Benelux; Berdorf. In een, feëeriek,  met mos bedekt bos staan prachtige rotstorens door de tand des tijds geslepen uit zandsteen. Dat soort gesteente is uiterst fragiel en daarom moet men voorzichtig omgaan met het gebruik van pof (achterkant van de vergunning verbiedt het zelfs onder de 7a), schoenen schoonmaken voor het klimmen, en dus ook de toegang beperken en beschermen voor het massapubliek. Ondanks de vergunning en strenge handhaving is het toch vaak druk tijdens mooie weekenden. Ook bij Nederlanders is dit gebied inmiddels erg populair met onder andere de 'Nederlandse' Hermann Buhl, 8a+.

Die kennis heb ik helaas niet zelf opgedaan en daar moet dit jaar verandering in komen. Doelen dit jaar zijn verder veel buiten klimmen. Qua gradaties past mij enige bescheidenheid na een jaar lang blessureleed. Het zou mooi zijn om een paar 6b's te klimmen en on sight niveau te verleggen naar 6a. Iets wat binnen al een poos geleden gerealiseerd is, moet zich buiten in de rotsen nog vertalen.

Buiten vallen de sneeuwvlokken nog tergend traag naar beneden. Hier zit ik dan, voor mij uit te staren op de bank. Wachtend op de lente...

Instructeur in de dop

Afgelopen week heb ik dan eindelijk mijn toegang ontvangen voor de digitale leeromgeving van de klimbond (NKBV); en dan specifiek voor de cursus "Sportkliminstructeur Indoor Toprope". Na deze opleiding kan je als instructeur zelfstandig een indoor toprope sportklimmen verzorgen. Altijd handig om een dergelijk papiertje in bezit te hebben...

Volgende week al de eerste afspraak met mijn leercoach en dan kan alle pret beginnen!

2013 Keep climbing...

Clichématig verschijnen rond deze tijd altijd de haast plichtmatige terugblikken op het oude jaar en verschijnen de nieuwe dromen voor het komende jaar. Welke blogger komt hier dan onderuit?

Het vorige jaar was vooral in het voorjaar veel boulderen en buiten spelen. Helaas moest dat worden bekocht met overbelaste ringbandjes waardoor de rest van het jaar een veel te lage intensiteit van klimmen kende. Dit wordt het beste in beeld gebracht door het vergelijken van de 8a scorecards hier beneden.

Qua boulderen was 2012 een beter jaar dan daarvoor, maar het routeklimmen beleefde dus een terugval door een maandenlang slepende blessure.

Wat brengt 2013? De komende maanden zal in ieder geval bestaan uit het langzaam opbouwen van intensiteit en twee mooie skitripjes. Daarna hopelijk veel, en veel buiten klimmen.

Misschien wordt klimmen wel olympisch...

Keep climbing! 

Bleau (deel 4 alweer dit jaar...)

Wat is leuker dan in een vrij weekend op en neer te rijden naar Fontainebleau, lekker weer, mooie rotsen en genieten van het klimmen...

Zaterdagvroeg sprongen we in de auto om 's middags naar Bas Cuvier te gaan. Met 6 dik ingeplakte vingers was het doel vooral om plezier te hebben en de vingers heel te houden. Ik zit immers nog in een 'rust'-periode van 2 maanden om te herstellen van meerdere ligamentblessures in de vingers.

Gradaties blijven een lastige discussie in Fontainebleau. De traditionele gradaties zijn relatief heel hard, nieuwe boulders eenvoudiger. Zodoende stond ik in 2 pogingen bovenop een 6b, l'Esquisse. Binnenkort een topo kopen met plaatjes? En je bent niet in Bas Cuvier geweest als je niet la Marie-Rose hebt geprobeerd. Inmiddels is deze boulder eigenlijk een 6b geworden, maar dit blijft toch de allereerste 6a in Fontainebleau. Die graad blijft dus heilig in dit sprookjesbos.

Na een nachtje rust in een goedkoop hotel werd de tweede en laatste dag besteed in Rocher Canon. Nog half slaperig gooiden we de crashpad onder de eerste boulders voor het opwarmen, hoorden we luid: "hee jongens!" Tussen alle Fransen, Duitsers en Belgen liep Robbert (Smits) naar ons toe; een bekende vanuit de klimhal in Bussum. Hoe groot zijn die kansen tussen die talloze boulders in dat immense bos?

De ochtendkou verruilde zich voor een heerlijk zonnetje. We proberen nog de mooie Styrax 6b en Chausseur de Prises 7a, maar helaas lukken die niet ondanks de gemaakte vorderingen. Nog even in de zon luieren, en hup de auto in terug naar huis... 

Martin doet een verwoede poging in Styrax, 6b.

Bleau 2012 (deel 3 alweer)

Na Pinksteren koesterden wij de wens om snel terug te gaan naar P'tit Toit... Eind juni hadden we een vrij weekend. 's Ochtends vroeg weg, crashpad achterin, vriendin kus en achter dat ultieme vrij gevoel aan. Een nacht in Frankrijk, twee dagen klimmen tot je pezen het begeven. De meeste mensen verklaren je voor gek, maar ze kennen het niet... Fontainebleau, een magische plek...

De tent werd opgezet en de topo doorgebladerd. Het eerste gebiedje was Franchard Isatis. Een populair gebiedje waar we nog nooit waren geweest. Waarschijnlijk vanwege de populariteit. Het gebied kent een hele dichte concentratie van mooie problemen. Na een (te) korte warming-up en (te) hoge vijfjes, doken we in La Traversee de Faux Baquet, 7a+/7b. Een verzurende traverse gevolgd door een dak met uitklim.  Helaas konden we tijdens het uitwerken niet de crux-pas bedwingen. Met zoveel moois nog verder in het bos was het zonde om daar uren te spenderen. Martin klimt nog Code Secret, 6b. Een mooie technische boulder op typische Bleau-slopers. Als je geluk had, dan kon je nog net de geribbelde olifantenhuid fixeren van de zandstenen boulders. Helaas dwongen mijn vingerblessures me veel rust te nemen tussen de pogingen. Uiteindelijk was het verstandiger om weer naar de camping terug te keren.

Mijzelf aan het begin van de traverse van Faux Baquet

Martin klimt het dak uit van de Traversee de Faux Baquet

Voorzichtige voetplaatsing geboden voor mij in de technische Code Secret

Op de camping werden de spiervezels aangevuld met de broodnodige eiwitten uit een complete, gegrilde kip die we met z'n tweeën hebben verorberd. Het enige bestek waren onze vingers. Na het eten konden de schoentjes en pof weer in de auto. Op naar het project, le P'tit Toit 6c in het gebiedje 95.2. Tot grote frustratie van Martin kwamen we niet verder dan waar we vorige maand gebleven waren. Tegen elfen, bij het laatste daglicht, keerden we terug.

Eerst nog even 'opwarmen' op de mooie platen van 95.2

Martin plaatst zijn heelhook met precisie in P'tit Toit

Martin nadert de crux van P'tit Toit

Voor zondag waren de voorspellingen niet heel gunstig. 's Ochtends vroeg hebben we snel de tent opgeborgen en trokken we naar Apremont Bizons. Gorges d'Apremont is groot en populair, maar daar is de Bizons een uitzondering op. Rustiek gelegen tussen varens onthulde het bos haar geheimen. Mooie, technische boulders die nog vrij recent zijn geopend. Terwijl we de crashpad onder het eerste probleem legden vielen aarzelend de eerst druppels. Het aarzelende veranderde in gestaag en het klimmen was vrij snel afgelopen.

Terug naar de auto kwamen we onze collega klimmers uit Bussum tegen. Door de regen moesten ook zij ook rechtsomkeer maken en reisden we naar Nederland terug; met een kleine omweg via boulderhal Graviton in Sittard.

Back to Bleau 2

17 juni was al weer de tweede editie van het boulder evenement Back to Bleau bij klimhal Rock Steady. Deze wedstrijd bestaat uit een eendaagse boulderwedstrijd en een doorlopende competitie. Met een tiende plaats weet ik mij nog net in het linkerrijtje te wurmen. Winnaar van deze dag werd Tim Halussy die ook de doorlopende competitie naar zich toe had getrokken.Ook in de doorlopende competitie wist ik mij te nestelen in de bovenste helft, 14e van de 28.

Tot 1 september kunnen er nog boulders geklommen worden voor de doorlopende competitie, om zodoende een plaats te bemachtigen voor de finalewedstrijd in september.

Nieuw zijn de houten grepen. Je haat ze of je bent er gek op... Hier in een 5+

Boulderen met Pinksteren in Fontainebleau

Met Pinksteren was de weersvoorspelling goed; zeer goed. Met temperaturen tussen 25 en 30 graden bleek het zelfs te warm om heel goed te boulderen. Vier dagen de tijd hadden we om door het sprookjesbos van Fontainebleau te struinen.

Deze keer hadden we een mooi project vantevoren uitgezocht, Le p'tit toit (6b+/6c). Een 21 bewegingen lange boulder die met veel atletische en krachtige passen langs de rand van een blok traverseert, en eindigt met een technische uitklim. De eerste dag hebben we gewend aan de speciale Bleau-stijl in de sector 95.2, daar waar ook ons project in het zand ligt. Beiden kwamen we tot de 15e beweging.

le P'tit Toit (6b+/6c); pas 2

 

Martin in pas 3

pas 4

 

Martin in pas 4

pas 6

Spelen in pas 7

 

Martin in pas 9

Martin in pas 9

pas 10

 

Martin in pas 10

pas 12

pas 15, eindstation 1e sessie

Die dag erna hebben we in twee sessie opgedeeld. Het eerste gedeelte hebben we gespendeerd in sector Le Petit Bois. Daar probeerden we La Pendule (6a) en Big Jim (6c). Die laatste in highball van 6 meter die heel veel ontzag inboezemt, maar er geweldig uitziet.

la Pendule 6a

la Pendule 6a

Martin in Big Jim 6c

's Avonds na zevenen was de zon verdwenen van le P'tit toit en toefden we naar 95.2 om daar het weer verder te proberen. Na twee uur lang werken zijn wel beiden welgeteld 1 pas verder gekomen. Maar dit was wel de een-na-moeilijkste pas. De crux volgt meteen maar die konden we niet meer afmaken.

pas 16, een hele pas winst in 2 uren werken.

de moeilijkst pas voor de crux

Het resultaat na twee dagen boulderen was overbelast vingers, ellebogen, biceps, schouders en hamstring. De laatste dag in Fontainebleau hebben we niet al te veel inspannends meer kunnen doen om blessurevrij te blijven. Zonde dat we het project niet konden aftikken, maar wellicht volgt in juni al snel een herkansing.

onbekende dyno